close
  • donderdag 23 januari
Reizen

Jeanette moet in Mexico dealen met het hardnekkige vooroordeel ‘rijke blanke’

Jeanette moet in Mexico dealen met het hardnekkige vooroordeel ‘rijke blanke’

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week vertelde ze de eindeloze bureaucratie in Mexico.

Foto: Jeanette en haar zoon in Mexico

Geld

Met het geld gaat het wel aardig, ik maakte me erg zorgen over de kosten van levensonderhoud hier in Mexico, vooral omdat ik uit de Filipijnen kom waar het leven veel goedkoper is dan hier. Maar ik red het in Mexico ook. Helaas niet voor 600-650 euro per maand, maar met 900 euro is het goed te doen. Ik ga zelfs bijna elke dag uit eten.

De prijzen zijn in de toeristengebieden veel hoger dan elders in het land. Dus ik neem me voor als alles rond is met de visum en ik eindelijk de temporary resident status voor 4 jaar heb, om buiten de stad te wonen. De studio die ik nu huur is 331 euro all in. Dat is best duur als je bedenkt dat ik alles op een paar vierkante meter doe. Een extra kamer of een privé balkon zou niet verkeerd zijn. Maar hier in Playa del Carmen en in Cancun, de Riviera Maya zoals ze dit toeristengebied noemen, is een huis met meer kamers of een buitenruimte veel te duur.

Vage bedragen

Elke maand hou ik al mijn uitgaven bij in een geld-app. Zo maak ik inzichtelijk hoeveel geld ik uitgeef en waar aan. Ik heb verschillende categorieën, zoals boodschappen, uit eten, kleding, internet, alles wordt netjes geordend. Inmiddels heb ik een goed overzicht waar mijn geld naar toegaat en waar ik dus op kan bezuinigen. Eén ding krijg ik echter niet helder en dat is hoeveel fooi ik weggeef. Dat zijn van die vage bedragen die er een beetje onbewust uitvliegen.

Eerder schreef ik al dat dit het land van de fooien is, de inpakkers bij de supermarkt, de bediening in het restaurant, allemaal houden ze hun hand op. Regelmatig is de restaurant rekening al verhoogd met 15% fooi, als je dat niet ziet en dan zelf ook nog eens fooi geeft heb je een duur dagje gehad. Tegenwoordig controleer ik elke keer de rekening om te zien wat er allemaal opstaat.

Vooral in het toeristengebied maken ze er soms een potje van, als je niet oppast is de helft van de rekening gewoon onzin en regelrecht zakkenvullerij, Ik had ooit een rekening met daarop tafelbelasting, bedieningskosten en een afronding naar boven en dan schrijven ze er doodleuk op dat de fooi niet inbegrepen is. Toen ik er vragen over stelde hoefde ik opeens 200 pesos minder te betalen, dat is 10 euro!

Foto: huisgemaakt gebak 

‘Rijke blanke’

Het is in Mexico verboden om de rekening of andere kosten toe te voegen aan de eindafrekening, maar ja, als toerist, hoe ga je daar mee om?Gelukkig is dat in de buurtrestaurants niet zo en staat er nooit een fooi op de rekening. De inpak mensen in de supermarkt, die kunnen er ook wat van. Soms moet ik hard lachen om hun kunsten. Ik geef 5 of 10 peso, ik zag anderen namelijk dat ook doen, maar dat blijkt best een hoog bedrag te zijn. Weet ik veel. Nu ik vaker in dezelfde supermarkt kom is het bijna vechten wie mijn tasje mag inpakken en ze doen het niet eens meer netjes. Ze proppen alles er in en wensen me Gods zegen en een fijne dag en hopen dat ik weer in de buidel tast.

Een keer stond een mevrouw met mijn tasje in haar hand, haar andere hand uitgestoken voor de fooi te wachten, zo van: eerst betalen dan krijg je je boodschappen. Het zijn mensen die als aanvulling op hun pensioen vrijwillig dit soort klusjes doen, dat staat ook duidelijk op hun badge. Ik hoef dus niet te betalen voor een slecht ingepakte tas of aan een persoon die bijna eist dat ik betaal. Ik geef omdat ik wil, niet omdat het moet en zeker niet omdat ik een ‘rijke blanke’ ben. Dat is in veel werelddelen een vooroordeel waar je tegen aan kunt leunen. Echt, iedere blanke is per definitie rijk en kan dus best geld missen. Het is een bevooroordeelde hebberigheid waar ik moeilijk mee om kan gaan.

Vrijgevig

Ik begrijp ook niet zo goed waar het mis is gegaan in de wereld dat mensen denken dat ‘wij in het westen’ op gouden straten lopen en alles hebben wat we willen. Waar is de communicatiestoornis ontstaan dat wij niet werken voor al de luxe en de welvaartsstaat die we hebben? Geld groeit ook in onze cultuur niet aan de bomen, maar dat hoef ik u niet te vertellen. Ik ben een bevoorrecht mens, maar ik ben absoluut niet rijk. Toch word ik wel op dat vooroordeel afgerekend. Dat is soms best zuur. Want ik zou best rijk willen zijn. Het lijkt me geweldig om zorgeloos geld uit te kunnen geven zonder te hoeven budgetteren. Hoe vaak ik al niet de jackpot heb verdeeld in mijn dromen!

Op mijn reizen als tiener in Zuid Amerika en de afgelopen jaren in de Filipijnen heb ik wijze lessen geleerd over mensen helpen met geld, en met spullen. Ik ben heel vrijgevig, wat ik niet nodig heb, of niet meer nodig heb geef ik weg. Maar ik weet inmiddels ook dat hoeveel ik ook geef, het nooit genoeg is, en zelfs als ik help met een bedrijf opzetten, het niet altijd in dank afgenomen wordt. Want vaak willen mensen helemaal niet vooruit in hun leven of werken. Sommigen willen alleen maar geld, een snelle luie oplossing voor een probleem van dat moment, zonder visie voor de toekomst. Of ze willen gewoon geld omdat zij vinden dat ik het wel kan missen.

Geschreven door: Redactie

Abonneer op de nieuwsbrief

Volg ons via Facebook